دیشب باران بارید ، من پشت پنجره بودم ...چقدر دوری تو...

من تو را می دیدم که هنوز روی ان پله اجری ایستاده ای . ستاره ها را ازمیان ابرهای اسمان

پیدا می کنی... به خاطر داری؟!

یک ستاره برای من ، یک ستاره برای تو و ان نور همیشگی...

چه خوش بودیم که بدون پر ، در ارزوی پریدن و پرواز تا بی نهایت بودیم.

چه خیال خوشی... که می توان رفت حتی بی بدرقه...

زمین کوچه خیس خیس است ، باران تند می شود ... طوفان...رعدو برق وصدای جیغ دخترکی

که خاطره هایش را گم کرده.

به خاطر داری؟! من دیگر کنار پنجره نیستم اما ، تو هنوز روی ان پله اجری ایستاده ای...

به خاطر می اورم روزی که دستانت را روی تار زندگی کشیدی ،تا به من بیاموزی موسیقی

قلبت را ، شاید از اول می ترسیدم که این موسیقی را بیاموزم اما تو در نهایت این ترس های

دلهره اور به من اموختی ، نواختن موسیقی زندگی را...

اما لحظه ای لرزش دستانم را ندیدی ، تو نپرسیدی که من تو را چگونه باور دارم؟

درحالیکه من از این موسیقی متنفر بودم ... از این تار ، حتی از دست های لرزانم که این موسیقی

را ادامه می داد و از چشم های اشک الودم که باوجود اشک قادر به دیدن نت ها نبود و حتی

از تو ،تو که در میان این دلواپسی ها رهایم نکردی و من همیشه ازتو فرار می کردم تا به

دلواپسی هایم اهنگ دیگری ببخشم ، حتی بی حضور تو ....