من نوشتم ازدنیا ، اون نوشته: بی رحمه

من نوشتم از قسمت ، اون نوشته : سرگرمه

من نوشتم از دردم ، از شبای بی خوابی

اون نوشته از عشقو ، لحظه های بی تابی

من نوشتم از عکساش ، تو یه البوم قرمز

اون نوشته تنها تو  ، جزتو با کسی هرگز

من نوشتم از ترسم ،  از وفا که کم یابه

اون نوشته از دوریم ، شب با گریه می خوابه

من نوشتم از حالم ، از موهای اشفته

اون نوشته که قلبش ، قصمو براش گفته

من نوشتم از این شهر ، از غماش که پررنگه

اون نوشته از دوریم ، بدجوری دلش تنگه

من نوشتم از ابرا ، ازاونا که اون بالان

اون نوشته مثل ما ، خیلی ادما تنهان

من نوشتم از عشقم ، که براش نهایت نیست

اون نوشته که بشمار ، مختصر تا بیست

من شمردمو اون داشت ، به لبام نگاه می کرد

پشت پنجره اروم ، داشت منو صدا می زد

حرفامون یه جور نامست ، با جوابای ساده

خوش به حال اون که زود ، نامشو جواب داده

گرد خستگی ها رو ، از روگونه هاش چیدم

گریه هامو بوسید و ، گونه هاشو بوسیدم

زیر سایه ی این شوق ، من نوشتم و اون خوند

من شکفتمو اون گفت ، من نشستم و اون موند

زندگی یه بازی بود ، ما یه مهره از شطرنج

وعده مون بازم پاییز ، ساعت همیشه پنج

                                                                                   (  مریم حیدرزاده )

دیشب باران بارید ، من پشت پنجره بودم ...چقدر دوری تو...

من تو را می دیدم که هنوز روی ان پله اجری ایستاده ای . ستاره ها را ازمیان ابرهای اسمان

پیدا می کنی... به خاطر داری؟!

یک ستاره برای من ، یک ستاره برای تو و ان نور همیشگی...

چه خوش بودیم که بدون پر ، در ارزوی پریدن و پرواز تا بی نهایت بودیم.

چه خیال خوشی... که می توان رفت حتی بی بدرقه...

زمین کوچه خیس خیس است ، باران تند می شود ... طوفان...رعدو برق وصدای جیغ دخترکی

که خاطره هایش را گم کرده.

به خاطر داری؟! من دیگر کنار پنجره نیستم اما ، تو هنوز روی ان پله اجری ایستاده ای...

به خاطر می اورم روزی که دستانت را روی تار زندگی کشیدی ،تا به من بیاموزی موسیقی

قلبت را ، شاید از اول می ترسیدم که این موسیقی را بیاموزم اما تو در نهایت این ترس های

دلهره اور به من اموختی ، نواختن موسیقی زندگی را...

اما لحظه ای لرزش دستانم را ندیدی ، تو نپرسیدی که من تو را چگونه باور دارم؟

درحالیکه من از این موسیقی متنفر بودم ... از این تار ، حتی از دست های لرزانم که این موسیقی

را ادامه می داد و از چشم های اشک الودم که باوجود اشک قادر به دیدن نت ها نبود و حتی

از تو ،تو که در میان این دلواپسی ها رهایم نکردی و من همیشه ازتو فرار می کردم تا به

دلواپسی هایم اهنگ دیگری ببخشم ، حتی بی حضور تو ....

     من از مردن نمی ترسم

     هراس  از زندگی دارم

     که هرروزش مثل دیروزه

     ازاین تکرار بیزارم

                                                هراس اززندگی دارم

                                                که دردش پرزتکراره

                                                اگه زندگی همینه

                                                اره من عاشق مرگم

     می خوام ازشاخه بیفته

     دونه ی اخر برگم

     زندگی مثل یه داسه

     ادما مثل درختن  

                                               ظریفاشون زود می میرن

                                                دیرتر اونایی که سختن

                                                این دیگه دست ادم نیست

                                                 زورکی میاد به دنیا

      به خودش میاد می بینه

      افتاده تو قعر دریا

      کسی از ما نمی پرسه

      دنیا اومدن به زوره

                                                  یکی سالمه یکی نه

                                                  یکی افلیج یکی کوره

                                                  به خودش میاد یه وقت که

                                                  واسه برگشت خیلی دیره

      می کنه جون روزی صدبار

      روزی صددفعه می میره

      هراس از زندگی دارم

       که دردش پرزتکراره...

                                                                                          (شاهکار بینش پژوه)

اگر بخواهم روزی از تو بنویسم ، از خاموشی دیدگانت ، غربت کلامت و ازاندوه صدایت می نویسم.

بخوان، تنها تو بخوان که می بینی با اینکه نیستی.

می شنوی، با اینکه دوری و کوچه همیشه پراست ازسکوت میان ما وتو چه صبوری نسبت به این سکوت

همیشه زجراور...

غریبه، تو تنها یادگاری هستی که عکست رامهمان قاب عکس چوبی تنهای اتاق عروسک ها کردی.

وعروسک ها چقدرنگرانند وقتی که نیستی.

اما من به انها می گویم که رفتن تو بازگشتی ندارد تاهمه بدانند که تو

                                                                     تا ابد مسافر کوچه ی دلتنگی عروسک ها هستی...

هنوز بی تو نمردم ، تو چشمات دردو خوندم

وقتی دیدم اسیری ، برات مرثیه خوندم

هنوز بی تو شبامو ، با ستاره می گذرونم

میون خواب ابری ، شعر دلتنگی نخوندم

ببین این ستاره ها رو ، خیلی ساده بی خیالن

توی این سقف کویری ، مثل فانوس واسه راهن

ببین اینجا اسمونش ،دیگه غربتی نداره

صدای گریه ی ابرا ، رنگ غصه رو نداره

باز من اینجا تنها موندم ، با خیالت توی رویا

صدای خش خش برگا ، زیر پای رهگذرها

اخرای فصل پاییز یه روزی ، می رم از اینجا

راحت و اسوده از عشق ، می مونم تنهای تنها

بدون اینجا موندن تو ، دیگه فایده ای نداره

خیلی سخته اما برگرد ، دل دیگه دست نداره

باز می خوام بگم بدونی ، که هنوز بی تو نمردم

هنوز اینجا تنها بی تو ، توی غصه ها نموندم

باید کاری کنم ، باید نقشی بزنم به روی این کاغذهای بی نقش

چنگی بزنم به این سازخاموش ، باید چرخی بزنم دراین باغ خزان دیده... باید فکر کنم ، بگذرم...

باید رها شوم ... رهااااا...

همیشه بایدتنها بود ، تنها ماند ، وتنها رفت همه می دانند که این قانون زمانه است.

تنهایی... تنهایی چه خوب است با همه ی سکوتش ، تنهایی را دوست دارم.

دست خاطرات را در دست دقایق خواهم گذاشت و غربتم را مقصدی دوباره خواهم داد.

اسمان را ببین ، همیشه دلگیر است وکاش خورشید هرگز کنار ابرها قرار نگیرد و باز نگردد.

کاش ابر ها همیشه ماندگار شوند.

چقدر ابرها را با این غم های بزرگشان دوست دارم.

چقدر تنهایی اتاق و صدای ساز کهنه را دوست دارم.

چقدر خستگی را دوست دارم... بهارو زمستان برایم همیشه یکرنگ است ، خزان را ولی ، همیشه

دوست دارم...

خواب دیدم کودکی ام را ، نمی دانم شاید هم جایی بین خواب و بیداری سر کلاس های درس

حاضر بودم ... معلم را می دیدم که می گفت : ( بزرگ ترین دروغ زندگیتان را انشا کنید)

و من خنده کنان نوشتم :  عاشق شدم...

چهره ی معلم را هنگام خواندن به خاطر می اورم ، با ابروهایی درهم و صدایی نخراشیده جلوی

ان همه ادم که هیچ کدامشان را نمی شناختم ، فریاد زد:

بگو ببینم تو می دانی که عشق چیست؟!؟؟

و من با بغضی در گلو تنها صورت معلم را نگاه می کردم...

زندگی

                 را

                         بازگشتی

                                             دوباره

                                                               نیست

دلم را دیریست سپرده ام به باد ، شاید بیابم او را بار دیگر

اما باد دلم را برده است به نا کجا ابادی

که خسته از گردباد است و همیشه بارانی...